รถไฟสายตะวันออกกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ ชานชาลาหมายเลขสี่
กรุณายืนรอหลังเส้นสีขาวครับ
(งานเลี้ยงรุ่นครั้งที่ 66)
(สถาบันสอนภาษาอินเตอร์เนชั่นแนล เฮ้าส์)
(เที่ยวบินที่ 563 ปลายทางเมืองโคจิ กรุณารอจนถึง 14:00 สแตนบายด์คนที่หนึ่ง)
ขออภัยที่ให้ทำทุกท่านรอ ขณะนี้เครื่องบินกำลังจะบินขึ้นแล้วค่ะ
ยูทากะกับผม เจอริคาโกะครั้งแรกเมื่อสองปีที่แล้ว
มันเป็นช่วงหน้าร้อนตอนปีสองของเรา
ยูทากะโทรมาหาผมที่ทำงาน
พ่อหนุ่มน้อย เร็วๆ เข้าสิ ยังมีจานมาเพิ่มอีกนะ!
ครับผม
ทาคุ มีคนโทรหานายน่ะ
จะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ
- สวัสดีครับ - ทาคุ
ยูทากะเหรอ
ถ้านายทำงานเสร็จแล้วรีบมาที่โรงเรียนเลยนะ
ฉันจะรอนายอยู่ที่นี่
ได้สิ
ขอโทษนะครับ วันนี้ผมต้องเลิกงานเร็วหน่อย
นี่ รอเดี๋ยวสิ!
เจอกันพรุ่งนี้นะครับ
พึ่งพาคนหนุ่มสาวไม่ได้เลยจริงๆ !
ไว้เจอกันนะครับ!
(โทสะ คัทสึโอะ)
ยูทากะ
มาถึงเร็วจัง
ก็นายบอกให้รีบมานี่นา
มาดูนี่สิ
ใครน่ะ ฉันมองไม่เห็น
เป็นนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาห้องของฉันเอง
ชื่อริคาโกะ มูโต้
- ตั้งแต่เทอมหน้าน่ะเหรอ - ใช่
ย้ายมากลางปีเนี่ยนะ แปลกจัง
เพราะเธอย้ายมาจากโตเกียวไงล่ะ
ฉันเพิ่งพาเธอไปดูรอบๆ โรงเรียนมา
ใช่สิ นายอยู่ในสภานักเรียนนี่นา
นายชอบเธอจริงๆ ใช่ไหมล่ะ
ใครก็ชอบเธอทั้งนั้นแหละ ก็เธอหน้าตาดีนี่
จริงเหรอ
ฉันยังบอกไม่ได้ แถมจะเดินลงไปดูเฉยๆ ก็ไม่ได้ด้วย
ถ้านายอยากเห็น เราลงไปดูกันก็ได้นะ
แล้วก็บอกว่าเรามีคำถาม
ไม่ล่ะ อย่าเพิ่งไปไกลขนาดนั้นดีกว่า
ครูรู้ว่าฉันทำงานในช่วงหน้าร้อน
แล้วก็ไม่ได้ลงเรียนไว้
ยังโมโหเรื่องทัศนศึกษาตอน ม.ต้น อยู่อีกเหรอ
ฉันไม่ชอบวิธีที่พวกเขายกเลิกมัน แล้วพยายามซื้อใจเรา
ด้วยการพาไปเที่ยวฮาวายตอน ม.ปลาย
พวกเขาคิดว่าฉันโง่หรือไง
ทุกคนตื่นเต้นกับการไปฮาวายมาก ฉันคิดว่ามันไปได้ดีเลยล่ะ
ทริปที่ผ่อนคลายจะช่วยให้เรา เคร่งเรื่องเตรียมสอบเอ็นทรานซ์ได้ดี
ฮาวายแพงมาก ฉันต้องหาเงินอีกเยอะเลย
(ฝ่ายกิจกรรมและชมรมนักศึกษา)
ยังไงก็อย่าลืมเรื่องเรียนแล้วกัน
- เดี๋ยวจะตามไม่ทัน - แน่นอน
ว่าแต่นายมีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ
ไม่มีหรอก แค่อยากเจอนายเฉยๆ
งั้นฉันไปเอาจักรยานก่อนนะ เจอกันที่ประตู
โอเค
ตลอดระยะเวลามัธยมต้นและมัธยมปลาย
ยูทากะกับผมไม่เคยได้อยู่ห้องเดียวกันเลย
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมก็ยังรู้สึกว่าเขาคือเพื่อนสนิทอยู่เสมอ
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นตอนปีสุดท้ายของมัธยมต้น
เมื่อโรงเรียนยกเลิกการไปทัศนศึกษา ที่เกียวโตแบบกระทันหัน
เราเสียใจที่ต้องประกาศว่า...
การทัศนศึกษาของชั้นมัธยมต้นในปีนี้ได้ถูกยกเลิก
ในอนาคต การทัศนศึกษาของชั้นมัธยมต้น และปลายจะถูกรวมเข้าด้วยกัน
เมื่อปีที่แล้วนั้น...
ผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเรา ต่ำกว่าโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด
ประเพณีอันน่าภูมิใจของโรงเรียนเรา และหน้าที่ของนักเรียนที่มีต่อผู้ปกครอง
ทำให้สิ่งนี้เป็นที่ยอมรับไม่ได้อย่างยิ่ง
เพื่อการกู้คืนเกียรติยศของโรงเรียนเรา
รุ่นพี่มัธยมปลาย ต้องเพิ่มความพยายามขึ้นเป็นสองเท่า
พวกเธอต้องเป็นตัวอย่างให้แก่รุ่นน้องมัธยมต้น
ไม่เกี่ยวกับเราเลยสักนิด!
ไปหาครูซายามะกันเถอะ มาเถอะ ทาคุ!
ไปสิ
ทั้งหมดมันงี่เง่ามาก
จนเราต้องไปร้องทุกข์กับครูประจำชั้น
พวกเราคิดว่ามันไม่ยุติธรรมครับ
การยกเลิกทัศนศึกษาไม่ได้ทำให้เกรดเราดีขึ้นเลย
โรงเรียนต้องอธิบายให้เรารู้โดยละเอียดครับ
ติดท็อปร้อยให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาถาม!
ผมอยู่ลำดับที่ 89 ครับ!
อย่ามากดดันครูซายามะ เพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิงนะ!
เราคิดว่านั่นคือจุดจบของเรื่อง
แต่หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในการประชุมช่วงเช้า
ผู้ปกครองของพวกเธอก็อนุมัติ ยกเลิกการทัศนศึกษานี้เหมือนกัน
ถ้าพวกเธอยังไม่พอใจอีก เราจะอธิบายการตัดสินใจให้ฟังเอง
ใครที่ยังไม่พอใจก็ยกมือขึ้นมาได้เลย
เอาจริงเหรอ
เขากล้ามากเลย
คนนั้นคือยูทากะ มัตสึโนะ
ได้
เราจะอธิบายเรื่องการตัดสินใจ ให้กับนักเรียนที่ยกมือขึ้น
หลังเลิกเรียนแล้วให้ไปที่ห้องศิลปะ! เลิกแถวได้
(เลื่อนการประชุม)
(กรุณาเขียนชื่อและลงความเห็น เกี่ยวกับการทัศนศึกษาที่ถูกยกเลิก)
(ทาคุ โมริซากิ ปีสาม ห้องสาม)
(ผมไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับ เรื่องทัศนศึกษาที่ถูกยกเลิก)
(มันเป็นแค่การทำให้ครูและพ่อแม่รู้สึกดีก็เท่านั้น)
ฉันเดินสวนกับยามาโอะแล้วก็คนอื่นเมื่อกี้
พวกเขาขอโทษที่ไม่ได้เข้ามา
อย่าไปโกรธพวกเขาล่ะ
พวกโง่เอ๊ย
(ยูทากะ มัตสึโนะ ปีสาม ห้องสี่)
(ผมไม่สามารถยอมรับการตัดสินใจ อันไร้เหตุผลนี้ได้)
(ถึงแม้จะเป็นเวลาสิบปีหรือ 20 ปี หลังจากที่ผมเรียนจบไปแล้ว)
(ผมจะยังคงคิดว่านี่คือความผิดของโรงเรียน)
สุดยอดเลย
นายคิดถึงเรื่อง 20 ปีในอนาคตแล้ว
หลังจากนั้นมา ผมคิดมาตลอดว่ายูทากะ...
แตกต่างจากเพื่อนคนอื่นๆ นิดหน่อย
นี่เพื่อนของฉันเอง ทาคุ โมริซากิ
นี่ริคาโกะ มูโต้ เธอเพิ่งย้ายมาห้องเดียวกับฉัน
งั้นไว้เจอกันนะ!
เจอกันเทอมหน้า
อะไร นายเลื่อนขั้นแล้วเหรอเนี่ย
ไม่ใช่สักหน่อย เธอแค่มาถามฉันว่าร้านหนังสืออยู่ที่ไหน
เธอต้องซื้อหนังสือเรียนน่ะ
(ห้างโอบิยามาชิ)
พ่อครัวที่ฉันทำงานด้วยเคยเป็นนักเลงเก่า
บางครั้งก็แสดงนิสัยเดิมๆ ออกมา
อย่างตอนที่เขานั่งเวลาสูบบุหรี่
มีอะไรเหรอ
นายคิดว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลัง การย้ายมาของเธอหรือเปล่า
เอ๊ะ
ใช่แล้ว นั่นสินะ!
นั่นคือเหตุผลจริงๆ ที่ยูทากะอยากเจอฉัน
บางทีพ่อของเธออาจโดนย้ายงาน หรืออะไรประมาณนั้นก็ได้
ไว้เจอกัน
ผมรู้สึกหงุดหงิดมาก
เมื่อรู้ว่ายูทากะสนใจริคาโกะ
หยุดคิดถึงมันดีกว่า ผู้หญิงก็สนใจแต่เรื่องหน้าตานั่นแหละ
ผมว่าเธอคงไม่มีวันเห็นค่าที่แท้จริงของเขาหรอก
เอาละนะ!
- มัวทำอะไรอยู่ - ตื่นตัวกันหน่อย!
พอเปิดเทอมใหม่
ริคาโกะสร้างความตื่นเต้น ให้กับเด็กหนุ่มชนบทอย่างเราไม่น้อย
ทาคุ นายดูผู้หญิงคนนั้นสิ
อาริกะน่ะเหรอ
เธอทำได้แน่!
ฉันรู้แล้วว่ามันใหญ่
ไม่ใช่! อีกฝั่งต่างหาก!
เอาเลย!
เท่มากเลย
เธอเพิ่งเอาชนะหัวหน้าชมรมเทนนิส!
น่าสนใจจริงๆ เลย
เล่นเหมือนมืออาชีพด้วย
เด็กโตเกียวตีลูกบอลเป็นจริงๆ !
- โดดเด่นมาก - แถมขายังสวยอีก
เดาได้เลยว่ารับมือไม่ง่ายแน่ๆ
ริคาโกะโดดเด่นมากเลยล่ะ
ไม่รู้ว่าทำไมนายถึงพูดแบบนั้น
ยูทากะ!
ขอโทษที
ริคาโกะเข้ากับคนในห้องไม่ได้
ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะว่าเธอโดดเด่นเกินไป
เข้ากันไม่ได้งั้นเหรอ
ใช่ ในหลายๆ ด้านเลย
- แต่ฉันเรียนหนักมากๆ เลยนะ - ใช่ คนนั้นที่มาจากโตเกียว
เธอโดดเด่นมากเลยว่าไหม
เธอได้ลำดับที่ 12 ของปีเรา
ทั้งเรื่องกีฬา ทั้งเรื่องเรียน เป็นสาวมหัศจรรย์จริงๆ !
- ไหนดูสิทาคุ นายอยู่ลำดับที่... - 92
ตอน ม.ต้น นายอยู่ลำดับดีกว่านี้นี่
ดูท่าทางเธอสิ
หยิ่งจังเลยนะ
พอได้แล้ว หยุดนินทากันสักที
ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว
เป็นอะไร นายแอบชอบริคาโกะเหรอ
ไม่ใช่สักหน่อย แต่ดูเหมือนเธอไม่ค่อยมีความสุขเลย
คิดอะไรมาก เธอได้ลำดับที่ 12 เลยนะ!
มันดูดีมาก
เธอถักเปียมาตลอดเลยนะ
ได้ยินมาว่ามีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่เหรอจ๊ะ
ใช่ครับ ทำไมเหรอ
ได้ยินมาว่าเกรดของเธอดีมาก
นักเรียนจากโตเดียวนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ เลย
ไปได้ยินมาจากไหนเหรอครับ
ในเมืองเขาพูดกันน่ะ
ครอบครัวของริคาโกะมีความสัมพันธ์ กับครอบครัวมูโต้
จากมูโต้ ฟรุ๊ต แพคกิ้ง
แม่ของเธอย้ายกลับมา เพราะเหตุผลทางครอบครัว
แล้วก็พาลูกมาด้วยสองคน
บางทีพ่อแม่ของเธออาจแยกทางกันแล้วก็ได้
พ่อของเธอยังอยู่ที่โตเกียวเหรอครับ
แม่ก็สงสัยเหมือนกัน
ผมอิ่มแล้ว
อาสึชิ อย่าเสียมารยาทบนโต๊ะกินข้าวสิ!
ริคาโกะผู้น่าสงสาร คะแนนเธอดีแบบนี้
ยังไงก็คงกลับไปเข้ามหาลัยในโตเกียวแน่ๆ
เด็กถูกลากไปทางนู้นที ทางนี้ที
อย่าพูดแบบนั้นนะ
คนเป็นแม่ก็อยากอยู่ใกล้ลูกตลอดเวลาต่างหาก!
แล้วทำไมแม่ต้องโกรธด้วย
การย้ายถิ่นฐานเป็นการตัดสินใจที่ยากมาก
เธอไม่สามารถทิ้งลูกๆ ได้ แค่เพราะโรงเรียนหรอกนะ
เป็นเรื่องปกติที่เธอต้องการพาลูกมาด้วย!
พูดจากประสบการณ์ใช่ไหมเนี่ย
ต่อไปนี้ลูกต้องทำดีกับริคาโกะ
เธอคงลำบากมากในการปรับตัวให้เข้ากับที่นี่
ครับผมๆ
(จิบลี ซุปเปอร์ ทเวลฟ์)
(โคไกเดอร์)
ทาคุ!
ทาคุ มีคนโทรมาหา!
ครับ!
สวัสดีครับ อ้อ ยูทากะ ว่าไง
คือว่า...
มีอะไรเหรอ
มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นหรอก
ว่าไงนะ
วันนี้ฉันไปหาริคาโกะมา
ที่ไหน ที่บ้านของเธอน่ะเหรอ
เธอหยุดเรียนเพราะไม่สบาย ฉันได้ยินมาว่าเธออยู่คนเดียว
ฉันเลยเป็นห่วง
อยู่คนเดียวงั้นเหรอ บ้านแม่เธอไม่ได้ไกลจากโรงเรียนสักหน่อย
แล้วนายไปหาเธอคนเดียวเหรอ
ใช่ แล้วเธอก็นอนอยู่บนเตียงคนเดียว
อยู่บนเตียงเหรอ
ไม่มีอะไรหรอก แค่นั้นแหละ
แค่นั้นแหละ
นายชอบผู้หญิงแบบนั้นเองสินะ ยูทากะ
หนึ่งปีหมดไป แล้วเดือนมีนาคมก็มาถึง
รวมถึงการทัศนศึกษาที่เรารอมาแสนนาน
ทาคุ
ว่าไง
นายไม่ไปชายหาดเหรอ
วันนี้วันสุดท้ายแล้วนะ
วันนี้ฉันรู้สึกปวดท้องตั้งแต่เช้าเลยน่ะ
แย่จังเลย งั้นไว้เจอกันนะ
ไปก่อนนะ
และมันคือที่นี่ ที่ที่ปัญหาเริ่มต้นขึ้น
ทาคุ
ฉันขอยืมเงินหน่อยได้ไหม
เงินเหรอ
เกิดอะไรขึ้น เธอใช้เงินหมดแล้วเหรอ
เอ่อ... ก็ไม่เชิงหรอก
เงินทั้งหมดที่ฉันมีมันหายไปน่ะ
นั่นแย่มากเลยนะ!
เธอบอกครูแล้วหรือยัง
เช็คสำหรับผู้เดินทางสามารถขอเงินคืนได้นะ
แบบนั้นฉันก็มีปัญหาสิ
อย่างี่เง่าหน่อยเลย เธอต้องบอกครูนะ
ขอโทษที สำเนียงโคจิของนาย ทำให้ฉันนึกถึงหนังซามูไรน่ะ
นั่งลงก่อนไหม
ให้ฉันเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันเอาเงินสดมาซะส่วนใหญ่ เช็คสำหรับผู้เดินทางมันยุ่งยากมาก เพราะงั้น...
เงิดสด หมายถึงดอลลาร์เหรอ
ถูกต้อง ประมาณ 400 ดอลลาร์
ฉันน่าจะลืมมันไว้ที่ไหนสักที่
เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ เราควรเอาเงินสดมาน้อยกว่าสองหมื่นเยนนะ
ที่เหลือควรเป็นแบบเช็คสำหรับผู้เดินทาง
ไม่มีใครทำแบบนั้นหรอกน่า
นายนี่พูดเหมือนตัวเองเป็นครูเลย
เป็นพวกเด็กดีผู้เชื่อฟังเหรอเนี่ย
แย่จัง ฉันได้ยินมาว่านายต่างจากพวกนั้น
สำเนียงโตเกียวของเธอเกรี้ยวกราดจังเลย
ทำไม ฉันไม่ได้โกรธสักหน่อย
ฉันก็ไม่ใช่ซามูไรเหมือนกัน
นายใจร้ายมาก ทาคุ
ไม่มีใครเคยพูดว่าฉันเกรี้ยวกราดมาก่อนเลย
เสียงฉันเป็นแบบนั้นจริงเหรอ
ใช่ ทุกคนคิดแบบนั้นกันหมด
แต่พวกเขาก็กลัวว่าเธอจะพูดว่า เสียงพวกเขาเหมือนซามูไร
โอเค ฉันขอโทษ
ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะล้อเลียนนายนะ
นายได้ยินสำเนียงต่างๆ จากละครทีวีใช่ไหม
ฉันนึกว่าสำเนียงพวกนั้นสาบสูญไปหมดแล้วซะอีก
แต่คนโคจิพูดแบบนั้นจริงๆ ฉันตกใจมาก
แต่ฉันก็ยังไม่เคยบอกใครว่าฉันรู้สึกแบบนั้นเลย จนกระทั่งวันนี้
ไม่บอกน่ะดีแล้ว
ตอนแรกฉันฟังไม่เข้าใจเลยสักคำ
ฉันขอให้คนพูดซ้ำทุกครั้ง
บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครชอบฉัน
ใครไม่ชอบเธอเหรอ
ทุกคน โดยเฉพาะผู้ชาย ไม่มีใครคุยกับฉันเลย
ยกเว้นยูทากะที่เป็นหัวหน้าห้อง เขาเป็นคนดีมาก
ใช่ ยูทากะเป็นคนดีมาก
เขาเล่าเรื่องฉันให้เธอฟังบ้างไหม
เล่าสิ
ฉันเห็นนายทำงานในร้านอาหาร ในช่วงวันหยุดหน้าหนาว
ยูทากะอยู่ด้วยกันกับฉัน เขาบอกว่านายทำงานหนักมาก
หลังจากนั้นก็เล่าเรื่องของนายให้ฟังเยอะเลย
เช่นการประท้วงเรื่องการทัศนศึกษา ที่ถูกยกเลิกของนาย
เขาเล่าเรื่องนั้นให้เธอฟังเหรอ
งานที่นายทำน่าจะได้เงินเยอะเลยใช่ไหม
ก็ได้ๆ เท่าไหร่ล่ะ
นายให้ฉันยืมได้เท่าไหร่
ฉันเอาเงินมาหก 60,000 เยน กับ 400 ดอลลาร์
ฉันไม่ค่อยได้ใช้เงินเท่าไหร่ 300 ดอลลาร์พอไหม
จริงเหรอ ถ้างั้นนายก็ให้ฉันยืมเงิน 60,000 เยนได้ใช่ไหม
รอตรงนี้นะ
หกหมื่นเยน!
เราไปว่ายน้ำกันดีไหมคะที่รัก
ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณอย่างมาก คุณโมริซากิ
ยื่นเงินให้ตรงนี้เลยเหรอ
นายนี่ระมัดระวังจังเลยนะ โอเค นั่งลงก่อน
ใส่เงินไว้ในผ้าเช็ดหน้าผืนนี้แล้วยื่นให้ฉัน
เหมือนเรากำลังทำอะไรผิดกฎหมายอยู่เลย
ฉันคงคืนเงินให้นายเลยทันทีไม่ได้
ฉันก็กำลังรอเงินอยู่เหมือนกัน
ค่อยคืนฉันตอนไหนก็ได้
ได้โปรดอย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะ
ได้สิ แต่ทำไมล่ะ
หม่าม๊าคงจะตะคอกใส่ฉัน
หม่าม๊าเหรอ
เรื่องของเธอเป็นยังไงกันแน่นะ
ว่าไง
ฉันงงมากที่เธอรู้เรื่องของฉันเยอะขนาดนั้น
พวกนายเป็นเพื่อนกัน กำลังเดตกันอยู่เหรอ
ไม่ใช่เดตสักหน่อย
ฉันบังเอิญเจอเธอตอนช่วงวันหยุด
เลยชวนเธอไปดูหนังแล้วเธอก็ตอบตกลง
ฉันแปลกใจมาก
ฉันคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี
เราเดินผ่านร้านอาหารของนาย ฉันเลยเริ่มคุยเรื่องนาย
มันช่วยได้มากเลยล่ะ
คงงั้น แต่ฉันเพิ่งถูกขอยืมเงินไป
ริคาโกะขอยืมเงินนายงั้นเหรอ
ใช่ ฉันเดินผ่านมา แล้วเธอก็บอกว่าทำเงินหาย
บางทีเธออาจจำได้ว่าฉันทำงานช่วงปิดเทอม
ทำเงินหายทั้งหมดเหรอ น่าสงสารมากเลย
- ไปเดินเล่นรอบเมืองกันไหม - ไปสิ
รอเดี๋ยวนะ ฉันขอเอาของไปเก็บก่อน
ได้สิ
- ผิวเธอเข้มขึ้นนะเนี่ย - เท่ใช่ไหมล่ะ
เดี๋ยวนะ ตานายดีหรือเปล่าเนี่ย
- ไม่เท่เหรอ - ว่าแต่ซื้อของฝากแล้วหรือยัง
ฉันบอกแล้วว่าอย่าบอกใคร แต่นายก็บอกยูทากะ!
เขาพูดว่าไงบ้าง
เขาเสนอเงินให้ฉันยืมน่ะสิ!
เห็นไหม เขาเป็นคนดีจริงๆ
ฉันยืมมา 20,000 เยน แต่ห้ามไปบอกใครเลยนะ ฉันจริงจัง
นายนี่ไม่รักษาคำพูดเลย!
อะไรกัน พ่อแม่เลี้ยงเธอมาแบบไหนกันเนี่ย
วันต่อมาเราเดินทางกลับโคจิ
ผมซื้อรูปถ่ายทีเผลอของริคาโกะมาจากเพื่อน
มันทำให้รู้สึกเหมือนได้แก้แค้น
ผมคิดว่าความรู้สึกแย่ๆ ของผมจบลงที่ตรงนั้น
จนกระทั่งเทอมถัดมา ที่เราได้มาอยู่ห้องเดียวกัน
- ยูมิ กินข้าวเที่ยงกันเถอะ - จ้ะ
ในที่สุดริคาโกะก็มีเพื่อน
เป็นเด็กผู้หญิงจากห้องเดียวกัน ที่ไม่ค่อยยุ่งกับใคร ชื่อยูมิ โกฮามะ
ซึ่งมันดีสำหรับเธอมาก
วันหยุดเดือนพฤษภาคมมาถึงแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ได้เงินคืนเลย
ผมคิดว่าเธอคงลืมไปแล้ว
ทาคุ มีคนโทรมาหาลูกน่ะ ชื่อยูมิ โกฮามะ
ว่าไงยูมิ
เธอโทรจากที่ไหนนะ
นายเป็นคนเดียวที่ฉันนึกออกว่าจะโทรหา!
เกิดอะไรขึ้น
เรากำลังเดินทางไปดูคอนเสิร์ตที่โอซาก้าสองวัน
ตอนนี้พวกเราอยู่ที่สนามบิน แต่ริคาโกะบอกว่าเธอจะไปโตเกียว!
มันเป็นแผนของเธอมาตลอดเลย
ริคาโกะยังไม่รู้ว่าฉันโทรหานาย
ไม่อยากจะเชื่อเลย!
เธอบอกว่าเราจะไปที่ไหนก็ไม่ต่างกัน
เธอซื้อตั๋วไปโตเกียวมาตั้งสองใบด้วย
แต่ฉันไม่อยากโกหกคุณแม่เลย
ฟังนะ ใจเย็นๆ เธอไม่จำเป็นต้องไป
กลับบ้าน แล้วก็ปล่อยให้ริคาโกะไปเองคนเดียว
ฉันทำไม่ได้! แม่ของริคาโกะ อนุญาตให้ไปเพราะฉันไปด้วย
เธอต้องการให้ฉันไปด้วยจริงๆ ฉันควรทำไงดี
ควรทำยังไงน่ะเหรอ
เดี๋ยวนะ แล้วเธอมาถามฉันทำไมเนี่ย!
ริคาโกะบอกฉันว่านาย ให้เธอยืมเงินค่าตั๋วเครื่องบิน
นายเป็นเพื่อนกับเธอ ช่วยโน้มน้าวเธอหน่อยไม่ได้เหรอ
ช่วยมาที่สนามบินหน่อยนะ เที่ยวบินของเราเวลา 11:30
เรายังมีเวลาอีก 90 นาที
นายต้องมาให้ได้นะ!
เงินนั่นอีกแล้ว!
เธอไม่ได้ทำเงินหาย ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก!
มันเป็นส่วนหนึ่งในแผนการครั้งนี้ของเธอ
โง่เง่าสิ้นดี!
(สนามบินโคจิ)
ทาคุ!
- นายมาแล้ว! - ริคาโกะล่ะ
ไปห้องน้ำน่ะ
เธอบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย
ฉันภาวนาให้อาการเธอแย่ลง เราจะได้ไม่ต้องไป
แต่ถึงอย่างนั้นริคาโกะก็ทำเกินไปแล้ว
เธอเป็นเพื่อนริคาโกะ น่าจะพูดเตือนบ้าง
ริคาโกะอยากไปหาคุณพ่อของเธอมาก ฉันรู้สึกสงสารเธอ
คุณพ่องั้นเหรอ
นายมาทำอะไรที่นี่ ยูมิโทรหานายเหรอ
ริคาโกะ อย่าโกหกเรื่องการเดินทางครั้งนี้เลยนะ
บอกคุณแม่ของเธอให้รู้เถอะ
หม่าม๊าคงไม่มีวันให้ฉันไป!
ฉันวางแผนมานานมากแล้ว
เอาแบบนี้ก็แล้วกัน
ยูมิ เธอโทรไปหาที่บ้าน บอกว่ารู้สึกไม่สบายเลยไปไม่ได้แล้ว
แต่ว่า...
แล้วก็บอกว่าริคาโกะไปคนเดียว
เพราะว่าเสียดายตั๋วที่ซื้อไปแล้ว
พ่อแม่คงจะห่วงแค่เธอคนเดียว
น่าจะไม่ได้นึกถึงริคาโกะหรอก
ใช่แล้ว คุณแม่ฉันไม่รู้จักคุณแม่ของริคาโกะ
คุณแม่คงไม่พูดอะไร
โอเค ได้
งั้นฉันไปโทรหาคุณแม่ก่อนนะ!
ยูมิมาจากครอบครัวที่เข้มงวดมาก
อยู่ดีๆ เธอคงไม่ไปโตเกียวง่ายๆ แบบนั้นหรอก
ว่าแต่ เธอรู้สึกไม่สบายเหรอ
ประจำเดือนฉันเพิ่งมา บางครั้งอาการแย่มาก
คงลำบากน่าดูเลยนะ
ผู้ชายไม่รู้หรอกว่ามันรู้สึกยังไง
เธอต้องไปจริงๆ เหรอ
ฉันจะเอาเงินจากป๊ะป๋าคืนให้ ไม่ต้องห่วง ฉันคืนแน่
ถ้าเธอกังวลเรื่องเดินทางคนเดียว งั้นให้ฉันไปเป็นเพื่อนดีไหม
จริงเหรอ นายจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ!
นี่
คุณพ่อเธอรู้ใช่ไหมว่าเรากำลังไปหา
เขาจะมาเจอเธอใช่ไหม
ไม่ ฉันก็กำลังคิดอยู่
แล้วพ่อเธอหาที่พักให้ฉันได้ไหม
ได้สิ ฉันจะบอกป๊ะป๋าให้
พอฉันเจอป๊ะป๋าแล้ว ฉันจะบอกป๊ะป๋า...
ฉันอยากย้ายกลับมาโตเกียวและอยู่กับป๊ะป๋า
ขณะนี้เราใกล้ถึงสนามบินฮาเนดะแล้ว
(รถไฟฟ้ารางเดี่ยว)
จากที่ผมตามริคาโกะไปทั่วโตเกียว ผมคิดว่า...
(สถานีฮามามัตสึโช)
“เธอทำกับผมอีกแล้ว”
แต่ผมก็ไม่สามารถปล่อยให้เธอ มาโตเกียวคนเดียวได้
(ทางเข้าสถาบันเซโจ)
ต้นซากุระแถวนี้สวยมากๆ
ตรงนี้คือส่วนเก่าแก่ของเมือง
ปู่กับย่าของฉันเคยอยู่ที่นี่ มันเคยเป็นพื้นที่เพาะปลูก
พวกเขาสร้างอะพาร์ตเมนต์ แล้วหลังของเราก็สวยที่สุด
ขนาดอยู่กันสี่คนยังรู้สึกว่าใหญ่เลย ฉันว่าป๊ะป๋าคงจะเหงามาก
เขาคงดีใจที่ได้เจอเธอ
รู้สึกดีจังเลยที่ได้กลับมา
มาหาใครคะ
นี่ไม่ใช่บ้านมูโต้เหรอคะ
อ๋อ ใช่ค่ะ
แล้ว... ป๊ะป๋าอยู่บ้านไหมคะ
ริคาโกะเหรอลูก รอตรงนั้นนะ เดี๋ยวป๊ะป๋าลงไปหา
ตกใจมากเลย ไม่รู้ว่าลูกจะมาหา
แล้วมาคนเดียวเหรอ
หนูมากับเพื่อนผู้ชายจากโคจิ
พอดีมันเป็นวันหยุด เราเลยมาเยี่ยมค่ะ
งั้นเหรอ ขอบคุณที่ช่วยดูแลริคาโกะนะ
เราไปดื่มกาแฟกันดีไหม
หนูอยากเห็นห้องเก่าของหนู ตอนนี้มันเป็นไงบ้างคะ
ได้สิ ไปดูกัน
ขอโทษที นายช่วยอยู่รอตรงนี้สักพักได้ไหม
ครับ
ทาคุ ขอบใจนายมากที่อดทนกับริคาโกะ
ได้ยินมาว่านายยังไม่มีที่พัก ฉันจองไว้ให้แล้ว
แล้วนี่คือเงินที่ริคาโกะยืมนายมา ขอบใจมากนะ
ผมรู้สึกสงสารเธอมากจากก้นบึ้งของหัวใจ
(สวนใจกลางเมือง สำนักงานรัฐบาลโตเกียว ชินจูกุ)
(แผนที่ไปชินจูกุฝั่งตะวันตก)
สวัสดีครับแม่
ทาคุเหรอ ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วนะ กลับมาได้แล้ว
คือว่า... คืนนี้ผมคงไปไม่ทันข้าวเย็น
โอเค งั้นพวกเราจัดการก่อนเลยนะ อย่ากลับดึกนักล่ะ
ตอนนี้ผมอยู่โตเกียวครับ
โตเกียว! ไปได้ยังไง
ผมขึ้นเครื่องบินบินตรงมาโตเกียว
อะไรนะ
ผมมาเป็นเพื่อนใครบางคนน่ะ
ไปเป็นเพื่อนใคร
อีกสองวันผมถึงจะกลับบ้าน
เกิดอะไรขึ้นกันแน่!
ฮัลโหลๆ !
ไว้ผมจะอธิบายให้ฟังทีหลังนะครับ บ๊ายบาย!
ทาคุ เดี๋ยวสิ!
ริคาโกะ
เกิดอะไรขึ้น
คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ ป๊ะป๋าจ่ายเงินแล้ว
ดังนั้นฉันจะทำอะไรก็ได้
เธอ...
เรื่องทั้งหมดเริ่มจะเหมือนละครน้ำเน่าเข้าไปทุกที
อยากดื่มเบียร์ไหม ริคาโกะ
ไม่เหรอ บางครั้งเราแอบดื่ม ตอนที่ไม่มีใครเห็นนะ
ทำวิสกี้ผสมโค้กให้ฉันหน่อย
ฉันเคยลองดื่มมันตอนไปบ้านเพื่อน
ป๊ะป๋าไปเที่ยวกับเพื่อนผู้หญิงคนนั้น
ใช่สิ นี่มันวันหยุดเดือนห้านี่นา
ห้องฉันเปลี่ยนไปหมดเลย!
ตอนนี้วอลเปเปอร์เป็นสีเขียวเข้ม!
ฉันเกลียดสีเขียว!
ถูกต้อง สีเขียวมันไม่ดีเลย
หม้อทั้งหมดเป็นเครื่องเคลือบลายบ้าบอ โง่เง่าที่สุด!
ไม่มีใครเขาใช้เครื่องเคลือบกันแล้ว!
รู้อะไรไหม ทาคุ
ตอนที่พวกเขาทะเลาะกัน ฉันคิดว่าหม่าม๊าเป็นฝ่ายผิด
หม่าม๊าไม่ยอมแพ้ ป๊าป๋าก็เหมือนกัน
มันเลยจบลงด้วยการหย่าร้างที่เลวร้าย
ฉันกับน้องชายต้องย้ายออกและลาจากเพื่อนๆ
ฉันอยู่ข้างป๊ะป๋า
แต่ป๊ะป๋าไม่อยู่ข้างฉันเลย
อยู่ข้างเธอเหรอ เดี๋ยวนะ...
ชีวิตฉันน่าเศร้ามาก
มันคงลำบากมาก แต่เธอต้องช่วยแม่เธอนะ
เธอไม่ควรที่จะอยู่คนเดียว
ฉันไม่อยากเรียกร้องอะไร จากครอบครัวของหม่าม๊า
ฉันไม่ได้โกรธเธอ
นั่นสิ มันไม่เหมือนกัน
ไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย
สวัสดีตอนเย็นค่ะ
คุณใช้เวลาวันหยุดยังไงกันบ้างคะ
โอ๊ย!
เธอกำลังอยู่ในช่วงยากลำบาก แล้วฉันล่ะ
ทาคุ
ตื่นได้แล้ว
ตื่นสักที ฉันรอเข้าห้องน้ำอยู่ตั้งนาน
รอจนทนไม่ไหวต้องลงไปเข้าชั้นล่าง
ขอโทษที
นายช่วยออกไปก่อนสักพักได้ไหม
ฉันนัดคนไว้ ต้องแต่งตัว
พ่อเธอเหรอ
เพื่อน ม.ปลาย น่ะ ฉันโทรหาเขาเมื่อเช้านี่
เรานัดเจอกันข้างล่าง
ก็ดีนะ
ฉันต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า นายรีบๆ ลงไปเถอะ
ผมคิดว่าตอนนั้นคือตอนที่ผมตัดสินใจ เข้ามหาวิทยาลัยในโตเกียว
การที่ได้เห็นริคาโกะกลับมาที่นี่ มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจ
ได้เวลาพอดีเลย เพื่อนฉันโทรมาแล้ว เราจะเจอกันที่ล็อบบี้
- งั้นเหรอ - ไว้เจอกันนะ
แล้วกุญแจล่ะ นายจะออกไปไหนหรือเปล่า
ไม่ล่ะ ฉันจะงีบสักหน่อย
งั้นเหรอ ขอโทษที
ไม่ต้องห่วง ไปสนุกเถอะ
อื้ม
สวัสดีครับ
ทาคุ นายลงมาที่ร้านกาแฟข้างล่างได้ไหม
ทำไมเหรอ หรือว่าลืมกระเป๋าสตางค์
ลงมาเถอะน่า มาช่วยฉันหน่อย
ครั้งนี้จะเจออะไรอีกนะ
ทาคุ ทางนี้!
เป็นเรื่องตลกที่สุดเลย
นี่คือทาคุ โมริซากิ
เขาเป็นห่วงฉันก็เลยตามมาด้วย
ทาคุ นี่โอคาดะ อดีตเพื่อนร่วมชั้นของฉันเอง
หวัดดี
ริคาโกะ มีแฟนแล้วเหรอเนี่ย น่าตกใจชะมัด
ตัวเองก็ใช่ย่อย
พอฉันย้ายออกไป นายก็เป็นแฟนกับเรียวโกะเลยทันที
รู้สึกเหมือนถูกทรยศเลย
แต่เธอน่ารักกว่านะ เรียวโกะก็พูดแบบนี้เหมือนกัน
เรียวโกะบอกว่าสู้เธอไม่ได้หรอก
นี่ทาคุ...
นายไม่ตกใจเลยเหรอ ฉันเดตกับโอคาดะอยู่เป็นปีเลยนะ
แต่พอฉันย้ายออกไปแค่สองเดือน เขาก็เดตกับเพื่อนฉันต่อเลย
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ตลอดนี่
เขาไม่ตกใจเหมือนกันเลย
ฉันโทรหาเรียวโกะแล้ว เธอว่างไหม
ทำไมเราไม่ไปดูหนังกัน แบบเดตคู่ไง
ฉันก็อยากไปนะ...
แต่ป๊ะป๋าจะพาฉันไปกินข้าวเที่ยงน่ะ
แย่จัง ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะมา ฉันจะได้วางแผนไว้ก่อน
แต่แม่เธอไม่ยุติธรรมเลย
น่าจะปล่อยให้เธออยู่ที่โตเกียว ยังไงเธอก็จะกลับมาเข้ามหาลัยนี่ที่อยู่แล้ว
แม่เธอต้องลากเด็กๆ ไปอยู่แถวชนบท
นายพูดบ้าอะไร เธอไม่ใช่เด็กๆ นะ!
เป็นอะไรไป ทาคุ
เธอมันน่าเบื่อ แค่นั้นแหละ ไอ้ผู้ชายคนนี้ก็เหมือนกัน
เขาคงจะหึงฉันน่ะ ขอโทษด้วยนะ
ผมผิดหวังมาก
ตอนอยู่โคจิ ริคาโกะดูเข้มแข็งมาก แต่พอมาถึงโตเกียว...
สิ่งที่เธอทำคือแสดงละคร แล้วก็ประจบประแจงผู้ชายหน้าโง่
ริคาโกะ
โอคาดะฝากมาบอกว่าเขาไม่โกรธหรอก
ผู้ชายคนนั้นช่างโง่เง่าสิ้นดี
ตอนเดตกัน ฉันนึกว่าเขาเป็นคนดีมีน้ำใจ
ฉันโทรหานายเพราะว่าอยากอวดเฉยๆ
แต่หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกว่ามันไร้สาระมาก
พวกเราน่าเบื่อมาก ทั้งฉันและเขา
ก็นะ ฉันเห็นได้ว่าเธอตกใจ เรื่องแฟนใหม่ของนายนั่น
นายไม่เข้าใจเลย ทาคุ
ฉันตกใจเพราะเขาไม่เหมือนคนที่ฉันจำได้
พูดวนอยู่แต่เรื่องของตัวเอง
ไม่ถามเกี่ยวกับเรื่องโคจิเลยสักนิด นั่นคือนิสัยที่แท้จริงของเขา
ฉันแค่ไม่เคยสังเกตมาก่อน
คืนนี้ฉันจะไปนอนที่บ้านป้า
เราไม่ควรอยู่ห้องเดียวกันอยู่แล้ว
เจอกันที่สนามบินพรุ่งนี้แล้วกัน
ทริปโตเกียวของเราไม่ค่อยสนุกเลยว่าไหม
เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ริคาโกะดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิม
ยูมิ มันคืออะไรเหรอ
เธออยากได้สักอันไหมล่ะ
หลังจากวันหยุดผ่านไป ริคาโกะทำเหมือนว่าไม่รู้จักผม
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และเหมือนเดิม เพื่อนคนเดียวที่เธอมีคือยูมิ โกฮามะ
อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้เป็นห่วงเธอหรอก
แต่สุดท้ายแล้วเธอจะไม่มีเพื่อนเลยสักคน
ทำไมไม่พยายาม...
อย่ามายุ่งกับฉัน!
สอบปลายภาคเป็นไงบ้าง
แย่มาก ฉันจะไปโรงเรียนกวดวิชา ที่โอซาก้าช่วงหน้าร้อนนี้
ค่ายฝึกอบรมเหรอ
มันคงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี
- นี่... - ว่าไง
อย่าโกรธนะ
แต่นายกับริคาโกะไปเที่ยวด้วยกัน ตอนช่วงวันหยุดใช่ไหม
ใช่ ว่าแต่นายรู้ได้ยังไง
คิดว่าไงล่ะ เขาลือกันไปทั่วโรงเรียน
นายไม่ได้ยินเหรอ
ไม่นี่
สมกับที่เป็นนายเลย
ไม่มีใครอยากพูดต่อหน้านายหรอก
พวกเขากระซิบกันเงียบๆ
ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาพูดกันว่าอะไร
ริคาโกะแค่ไปหาพ่อของเธอเท่านั้นเอง
ใช่ ฉันได้ยินมาแบบนั้น
ได้ยินจากใคร ยูมิบอกนายเหรอ
ทำไมเป็นยูมิล่ะ ฉันได้ยินจากปากริคาโกะเอง
ฉันบังเอิญเจอเธอที่ห้องสมุดเลยถาม
อะไรกัน เรื่องนั้นอีกแล้ว!
ใช่ ฉันอยู่โรงแรมกับทาคุ
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย!
ฉัน...
ฉันชอบเธอ
ฟังนะ...
ฉันเกลียดโคจิ แล้วก็เกลียดผู้ชายที่พูดสำเนียงโคจิ!
อย่าพูดกับฉันแบบนั้น ฉันจะอ้วก!
อ้วกเหรอ
ใช่ มันเป็นอะไรที่ยาก
นั่นคือสิ่งที่ทำให้นายเกรดตกงั้นเหรอ
หลังซัมเมอร์นี้เกรดก็จะกลับไปดีเหมือนเดิม
เธอทำมากเกินไปแล้ว!
ทาคุ
แดงหรือขาว
แดง
แดงเหรอ เธอใส่สีขาวดูดีกว่านะ
เรามีเรื่องต้องคุยกัน ตามฉันมา
อะไรเนี่ย
มีอะไร
อย่าคุยกับฉันตอนอยู่โรงเรียนสิ คนจะสังเกตได้
เธอบอกยูทากะ ว่าเราอยู่โรงแรมด้วยกันที่โตเกียวเหรอ
แล้วไง
ทั้งหมดเป็นความคิดของเธอแต่ทุกคนจ้องมาที่ฉัน!
นาย!
ขอบคุณที่ทำให้ฉันลำบาก เธอนี่มันโคตรเลวร้าย แย่สุดๆ เลย!
นายเป็นเพื่อนผู้ซื่อสัตย์จริงๆ พอใจหรือยังล่ะ!
ทริปโตเกียวทริปนั้น...
เป็นหายนะครั้งใหญ่สำหรับเราทั้งคู่
จากนั้นฤดูใบไม้ร่วงก็มาถึง
ริคาโกะโดดเดี่ยวเหมือนเช่นเคย
แต่เกรดของเธอดีขึ้นเรื่อยๆ
ต่อมา ในระหว่างกิจกรรมงานโรงเรียน สุดท้ายของปีสาม...
บะหมี่อุด้งซานุกิค่ะ!
วันนี้เธอไม่มาอีกแล้ว!
น่าจะไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรมการเต้นล่ะมั้ง
เธอพลาดทุกงานแสดงเลย
คงคิดว่ามันไร้สาระล่ะสิ!
เธอตัดกิจกรรมกลุ่มเพื่อยกระดับคะแนนเกรด ไม่อยากจะเชื่อเลย
เราต้องเตือนเธอบ้างแล้ว
พรุ่งนี้เลยเป็นไง ฉันจะ...
ขอโทษจ้ะ
ยินดีต้อนรับค่ะ!
ประกาศจากคณะกรรมการจัดงาน
กิจกรรมสุดท้ายของวันนี้คือแดนซ์ พาราไดซ์
ห้องไหนที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว ให้มารวมตัวกันที่ลานสนาม
ขอทวนอีกครั้ง
ห้องไหนที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว ให้มารวมตัวกันที่ลานสนาม
มีเรื่องแค่นี้ใช่ไหม ฉันกำลังรีบ
อะไร เธอพูดว่าไงนะ
รีบงั้นเหรอ เธอเคยสนใจเรื่องความสามัคคี ในชั้นเรียนบ้างไหม
ความสามัคคีในชั้นเรียนเหรอ พูดเหมือนพวกนักการเมืองโง่ๆ เลย
เธอมัวแต่สนใจแต่ตัวเอง ไม่เคยสนใจคนรอบข้างเลย
แล้วทำไมฉันถึงจะสนใจตัวเองไม่ได้
คนรอบข้างเคยสนใจฉันไหมล่ะ ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องยุ่ง!
แกล้งทำเป็นไม่สนใจผู้ชาย แต่ฉันเห็นนะว่าเธอหว่านเสน่ห์ไปทั่ว
- ทำตาหวานส่งให้ยานางิดะด้วย! - ยานางิดะเหรอ
ใครเหรอ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคือใคร
พาเขามาที่นี่สิ ฉันจะได้บอกว่าฉันเกลียดเขา!
หยุดนะ!
เดี๋ยวก็เสียคะแนนเก็บหรอก
ไม่มีเหตุผลที่เราต้องร้องไห้ให้กับคนแบบนี้
เราไม่ลืมแน่!
ฉันคงคาดหวังกับเธอมากเกินไป
ทาคุ นายมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ฉันแค่เอาไอ้นี้มาทิ้ง แล้วบังเอิญได้ยินเสียง
ดีแล้วล่ะที่เธอไม่ยอมแพ้ผู้หญิงพวกนั้น
แถมยังทำให้พวกนั้นร้องไห้ด้วย
น่าประทับใจจริงๆ
ไอ้คนโง่ นายมันแย่ที่สุด!
(มะเขือโคจิ)
นี่...
ริคาโกะวิ่งสวนออกไป ฉันว่าเธอน่าจะกำลังร้องไห้
อ๋อ เธอเพิ่งถูกเพื่อนร่วมชั้นตำหนิน่ะ
เธอไม่เข้าร่วมกิจกรรมอะไรเลย
แต่เธอไม่ยอมนะ พวกนั้นแตะต้องเธอไม่ได้เลย
นั่นล่ะริคาโกะ เธอแข็งแกร่ง ตัวจริงเสียงจริง
นายไม่ได้เข้าไปห้ามงั้นเหรอ
ยังไงพวกนั้นคงไล่ฉันออกมาเหมือนเดิม เดี๋ยวก็เบื่อกันไปเอง
เธอนี่มันตัวป่วนจริงๆ
นายมันไอ้โง่
ผมคิดว่าวันถัดมา ยูทากะกับผมจะกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิม
อย่างน้อย นั่นก็เป็นสิ่งที่ผมคิด
แต่เราก็เรียนจบก่อน โดยที่ไม่ได้คุยกันอีกครั้งเลยด้วยซ้ำ
ริคาโกะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโคจิ ส่วนยูทากะไปที่เกียวโต
ส่วนผมก็เข้ามหาวิทยาลัยในโตเกียว
ขณะนี้เครื่องบินได้ทำการลงจอด ที่สนามบินโคจิแล้ว
(สนามบินโคจิ)
ทาคุ!
ยูทากะ
ขอบคุณที่มารับนะ
ไม่เป็นไร ฉันเพิ่งได้ใบขับขี่เมื่อเดือนที่แล้ว
นายมีเวลาไปเรียนขับรถด้วยเหรอเนี่ย
ฉันใช้เวลาเป็นเดือนเลยกว่าจะชินกับโตเกียว
อีกเดือนสำหรับมหาวิทยาลัย แล้วก็อีกเดือนกับงาน
กว่าจะรู้ตัว หน้าร้อนก็มาถึงแล้ว
โตเกียวกับเกียวโตแตกต่างกันมาก
เกียวโตเหมือนโคจิ ฉันปรับตัวได้ทันทีเลย
แต่โคจิดีกว่าตรงที่คนไม่พลุกพล่าน
แล้วก็ถ้าอยากได้อะไรก็ไม่ยาก
โตเกียวมีทุกอย่าง แต่กว่าจะไปถึงแต่ละที่ใช้เวลานานมาก
แม้แต่หาดคัทสึระก็อยู่ห่างจากที่นี่ แค่ชั่วโมงเดียวเอง
สนามกีฬาจินกุก็นั่งรถไฟไปแค่ชั่วโมงเดียว
หนึ่งชั่วโมงจากเกียวโต...
สามารถไปถึงโอซาก้าหรือนาระได้ด้วย
ให้ตายสิ ฟังดูเหมือนเกียวโตจะดีกว่าเลย
เข้ามาก่อนไหม
ไว้วันหลังแล้วกัน วันนี้ครอบครัวคงรอเจอนายอยู่
ไว้เจอกันที่งานเลี้ยงรุ่น
ได้
ฉันอยากขอโทษมาตลอดเลย ขอโทษที่ต่อยนายนะ
แบบนี้สินะถึงได้ไปรับฉันที่สนามบิน
แล้วฉันจะโทรหาอีกที
ไปเดินเล่นกันหน่อยไหม
ไม่ได้ทำมานานแล้วนะ
ตอนนั้นฉันโกรธมาก
เพราะฉันรู้ว่านายประเมินฉันต่ำเกินไป
ฉันไม่เคยสังเกตเลยจนถึงตอนนั้น...
ว่านายชอบริคาโกะ
ยูทากะกับผมอยู่คุยกันเป็นชั่วโมง ก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน
(งานเลี้ยงส่วนตัว)
ขอเพิ่มอีกหนึ่งครับ
นายพูดอะไรน่ะ
เธออยู่โอซาก้าใช่ไหม ฉันอยู่โกเบ ใกล้เธอเลย!
- มาดื่มกัน - ขอบคุณ
มันแย่มาก ฉันลาออกจากชมรมไม่ได้เลย
ถ้าศิษย์เก่าไม่อนุมัติ
ฉันเลยไปดิสนีย์แลนด์กับเขา
เราพลาดรถไฟขบวนสุดท้าย
เกิดอะไรขึ้น
ฉันนึกว่าตัวเองเข้าชมรมสกี แทนชมรมศาสนาซะอีก
พวกเขาโทรหาฉันไม่หยุด จนฉันจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
อย่าดื่มมากขนาดนั้นสิ ยามาโอะ
เธอมาช้า
ใครมาช้า
เธอมาช้า...
เขยิบมาอีก
เกิดอะไรขึ้น
ยามาโมโตะเพิ่งสารภาพรักน่ะ
เขาชอบนิชิมูระมาตลอดเลย
ดีจัง
เรามีคู่รักคู่ใหม่แล้ว
เอาละ ชนแก้วหน่อย!
ถึงเวลาที่ฉันต้องสารภาพแล้วเหมือนกัน
ฉันแอบชอบเธอมาตลอดเลยนะ ยูมิ โกฮามะ!
เยี่ยมมาก ยามาโอะ ใจถึงมาก
- ยูมิว่าไง - เธอยังมาไม่ถึงเลย
(ภัตตาคารซากาโมโตะ โทสะ)
เธอถูกบดบังอยู่ในเงาของริคาโกะมาตั้งแต่แรก
ฉันเริ่มสนใจยูมิตั้งแต่ตอนที่นายคิดถึง แต่เรื่องของริคาโกะ
แบบนั้นหมายความว่าไง
ไม่เอาน่า
เราไปฝั่งห้องผู้ชายกันดีกว่าไหม
นี่ ยามาโอะ นายโอเคไหม
บางทีริคาโกะอาจจะไม่มาก็ได้
ริคาโกะบอกว่าเธอเสียใจที่พูดกับนายไปแบบนั้น
ว่าไงนะ
เขาสลบไปแล้ว
เธอดูดีขึ้นมากเลยนะ ชิมิสุ
ขอบใจ
แน่นอนว่าริคาโกะน่ารักมาตลอด แต่ตอนนี้เธอน่ารักกว่าเดิมอีกนะ
ชิมิสุบอกฉันว่าเจอริคาโกะ
ริคาโกะไม่ได้มานี่นา
ฉันบังเอิญเจอเธอเมื่อวานที่ห้างสรรพสินค้า
แล้วก็บอกเธอเรื่องงานเลี้ยงรุ่น
แต่เธอคงจะบินกลับบ้านแล้วล่ะ
บินกลับ
ริคาโกะกลับไปที่โตเกียวเหรอ
ใช่ ฉันนึกว่าริคาโกะเรียนที่มหาลัยโคจิมาตลอด
เธอเข้ามหาลัยโคจิเพื่อให้แม่ของเธอสบายใจ
แต่เธอก็แอบไปสอบที่โตเกียวด้วยเหมือนกัน
ตอนที่เธอเจอริคาโกะ เธอพูดว่า...
“โอ้โฮ ดีใจมากเลยที่เจอเธอ” อะไรแบบนี้หรือเปล่า
ทำไมถามแบบนั้นล่ะ
ก็ฉันเห็นเธอไม่ค่อยชอบริคาโกะนี่นา
ใช่แล้ว ฉันไม่เคยชอบเธอเลย แถมยังเกลียดเธอมากๆ
แต่การที่ได้เห็นเธอทำให้ฉันรู้สึกถึงความหลัง
เหมือนกับว่าได้เปลี่ยนที่นั่ง...
เวลาที่ต้องนั่งข้างใครสักคนที่ตัวเองเกลียด
จนแทบไม่อยากไปโรงเรียนเลยล่ะ
ปัญหาก็คือโลกของเราเล็กเกินไป
ถ้าเรามีอย่างอื่นนอกจากโรงเรียน เช่นคลาสเรียนเปียโน
คนที่เราไม่ชอบก็จะไม่ใช่ปัญหาเลย
งั้นก็แปลว่า...
เธอคิดได้แล้วว่าโลกของเธอเล็กเกินไปใช่ไหม
เพราะแบบนั้นเธอเลยเข้าไปคุยกับริคาโกะ
เราสองคนมีปัญหาเดียวกัน
ริคาโกะบอกว่าโลกของเธอ ก็เล็กมากๆ เหมือนกัน
(ฮิสะ ทาโระ ราเมน เกี๊ยวซ่า)
ยูมิ
ยูมิ!
ยูมิเหรอ
อะไรเหรอ
ยู... มิ
ยูมิ
ไม่เอาน่า ยามาโอะ ใจเย็นๆ ก่อน
ยูมิ!
นี่ ตามมาเร็วๆ
ยู้ฮู้!
อะไรนะ เธอก็เจอริคาโกะเหมือนกันเหรอ
ใช่ ฉันหวังว่าริคาโกะจะมาด้วย
- มันรู้สึกเหมือนว่าเธอมาที่นั่นด้วย - ฉันก็เหมือนกัน
ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้
เธอบอกว่ามีใครบางคนในโตเกียว ที่เธออยากเจอ
แต่เธอไม่ยอมบอกว่าใคร
เหมือนว่าเป็นคนที่ชอบนอนในอ่างอาบน้ำนะ
เกือบลืมไปแล้วว่ามันสวยแค่ไหน
ปราสาทน่ะ
ผมคิดมาตลอดว่าปราสาทโคจิ ที่เปิดไฟนั่นช่างสิ้นเปลืองโดยแท้
แต่ครั้งหน้าถ้ามีริคาโกะมาด้วย มันคงจะสวยงามมาก
มีหลายอย่างที่ผมอยากพูดคุยกับเธอ
ผมอยากมาดูปราสาทกับเธอด้วยกันแบบนี้
ทาคุ ฉันขอยืมเงินหน่อยได้ไหม
นายนี่พูดเหมือนตัวเองเป็นครูเลย
เป็นพวกเด็กดีผู้เชื่อฟังเหรอเนี่ย
ฉันได้ยินมาว่านายต่างจากพวกนั้น
ฉันบอกแล้วว่าอย่าบอกใคร แต่นายก็บอกยูทากะ!
นายนี่ไม่รักษาคำพูดเลย!
ประจำเดือนฉันเพิ่งมา บางครั้งอาการแย่มาก
พอฉันเจอป๊ะป๋าแล้ว ฉันจะบอกป๊ะป๋า
ฉันอยากย้ายกลับมาโตเกียวและอยู่กับป๊ะป๋า
คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ ป๊ะป๋าจ่ายเงินแล้ว ฉันจะทำอะไรก็ได้
ห้องฉันเปลี่ยนไปหมดเลย! ตอนนี้วอลเปเปอร์เป็นสีเขียวเข้ม!
ฉันอยู่ข้างป๊ะป๋า แต่ป๊ะป๋าไม่อยู่ข้างฉันเลย
ชีวิตฉันน่าเศร้ามาก พวกเราน่าเบื่อ ทั้งฉันแล้วก็ผู้ชายคนนั้น
ทริปโตเกียวของเราไม่สนุกเลยใช่ไหม
นายเป็นเพื่อนผู้ซื่อสัตย์จริงๆ พอใจหรือยังล่ะ!
นายมันไอ้โง่ แย่ที่สุด!
ฉันอยากเจอใครบางคนที่อยู่ในโตเกียว
เขาเป็นคนที่ชอบนอนในอ่างอาบน้ำแหละ!
(ตึกลอนลอนยาง)
และนั่นคือตอนที่ผมรู้
ว่าผมคลั่งไคล้เธอมาตลอด
คำบรรยายโดย เพชุดา สิงห์โตทอง